สมาธิไม่ใช่ของเอา แต่เป็นของปล่อย เป็นของละเอียด ระงับ ประณีต ปล่อยแล้วจึงได้

1. ปล่อย อกุศลธรรม ทั้งหลาย มีจิต วิตกวิจาร(คิด) แต่เรื่องที่เป็นกุศล จึงจะได้ สมาธิระดับที่ ๑
2. ปล่อย เรื่องความคิดทั้งหลายแหล่ที่เป็นกุศล ให้คิดเรื่องเดียว จึงจะได้ สมาธิระดับที่ ๒
3. ปล่อย ความปีติ ที่ได้จากสมาธิ มีแต่อุเบกขาอย่างเดีย จึงจะได้ สมาธิระดับที่ ๓
4. ปล่อย ความสุขที่มีในอุเบกขานั้นซะ จึงจะได้ สมาธิระดับที่ ๔
5. ปล่อย รูปทั้งหมด ก็ได้สมาธิในขั้นอรูป ขึ้นไป

หลักการของ พระพุทธเจ้า ก็คือ ย่ิงมีน้อยยิ่งดี

น้อยที่สุดที่ใครๆพึงมีได้ในระบบสังสารวัฎนี้ ก็คือ ๒ ขันธ์ ได้แก่ สังขารและวิญญาณ โดย สัญญา/รูป/เวทนา ดับหมด อันนี้ได้แก่สมาธิขั้นสูงที่เรียกว่า “สัญญาเวทยิตนิโรธสมาบัติ” ผู้ที่เข้าสมาธิขั้นนี้ได้ คือ ญาญีภิกษุผู้ฉลาด