• คนชอบดูละคร (เช่นดอกส้มสีทอง) จะทำจิตอย่างไร? ในแง่ของคนที่ติดละคร
• จิต 2 มาตรฐาน
• วีธีการทำจิตให้เสมอด้วยแผ่นดิน

แลกการตอบคำถาม. ส่วนเรื่อง ปฏิจจสมุปบาทแบบที่ไปสู่วิมตติ จะติดค้างไว้ไปตอนที่ 19

http://www.archive.org/details/Puredhamma_Podcast

ได้มาถ่ายทำเมื่อปลายเดือน ตุลาคม 2553

ติดตามชมกันได้เลย

ออกอากาศแล้วเมื่อเดือน กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา

ของ หลวงพ่อ ดร. สะอาด รับชมได้ ที่นี่ >>

“Let not a person revive the past
บุคคลไม่ควรคำนึงถึงสิ่งที่ล่วงแล้ว

Or on the future build his hopes:
ไม่ควรมุ่งหวังสิ่งที่ยังไม่มาถึง

For the past has been left behind
สิ่งใดล่วงไปแล้ว  สิ่งนั้นก็เป็นอันละไปแล้ว

And the future has not been reached.
และสิ่งที่ยังไม่มาถึง ก็เป็นอันยังไม่ถึง

เต็มๆ พระพุทธเจ้า กล่าวว่า

“Let not a person revive the past

Or on the future build his hopes:

For the past has been left behind

And the future has not been reached.

Instead with insight let him see

Each presently arisen state;

Let him know that and be sure of it,

Invincibly, unshakably.

Today the effort must be made;

Tomorrow Death may come, who knows?

No bargain with mortality

Can keep him and his hordes away.

But one who dwells thus ardently,

Relentlessly, by day, by night –

It is he, the Peaceful Sage has said;

Who has had a single excellent night.”

บุคคลไม่ควรคำนึงถึงสิ่งที่ล่วงแล้ว

ไม่ควรมุ่งหวังสิ่งที่ยังไม่มาถึง

สิ่งใดล่วงไปแล้ว สิ่งนั้นก็เป็นอันละไปแล้ว

และสิ่งที่ยังไม่มาถึง ก็เป็นอันยังไม่ถึง

ก็บุคคลใดเห็นแจ้งธรรมปัจจุบันไม่ง่อนแง่น

ไม่คลอนแคลนในธรรมนั้นๆ ได้

บุคคลนั้นพึงเจริญธรรมนั้นเนืองๆ ให้ปรุโปร่งเถิด

พึงทำความเพียรเสียในวันนี้แหละ

ใครเล่าจะรู้ความตายในวันพรุ่ง

เพราะว่าความผัดเพี้ยนกับมัจจุราชผู้มีเสนาใหญ่นั้น

ย่อมไม่มีแก่เราทั้งหลาย

พระมุนีผู้สงบย่อมเรียกบุคคลผู้มีปรกติอยู่อย่างนี้

มีความเพียร ไม่เกียจคร้านทั้งกลางวันและกลางคืน

นั้นแลว่า ผู้มีราตรีหนึ่งเจริญ ฯ

ในอานาปานสติสูตร ก็ไม่ได้บอกให้ลืมตา หรือ หลับตา

ตอนก่อนตรัสรู้ระหว่างที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม่โพธิ์ ก็ไม่ได้เคยบอกว่า นั่งหลับตา หรือ ลืมตา

สอนสาวก ก็ไม่ได้ ฟันธงลงไปว่า ให้หลับตาหรือลึมตา

มีแต่บอกให้ทำสมาธิในอริยบททั้งสี่ คือ ยีน เดิน นั่ง นอนตื่น และก่อนนอนหลับ

จงมีสติอยู่ในกาย ตลอดเวลา ยืนเดินนั่งนอน ลีมตาหรือหลับตา พูด หรือ นิ่ง

ภิกษุ ท. ! ภิกษุประกอบด้วยธรรม ๖ ประการ ย่อมเป็นผู้มากไปด้วยสุขและโสมนัส ในทิฏฐธรรมเทียว ; และการกำเนิดของเธอนั้น จักเป็นการปรารภเพื่อความสิ้นไปแห่งอาสวะด้วย. ธรรม ๖ ประการ เหล่าไหนเล่า ?

ภิกษุ ท. ! ธรรมหกประการคือ ภิกษุในกรณีนี้ : -

1. เป็น ธัมมาราโม ( มีธรรมเป็นที่มายินดี ) ;
2. เป็น ภาวนาราโม ( มีการเจริญภาวนาเป็นที่มายินดี ) ;
3. เป็น ปหานาราโม ( มีการละกิเลสเป็นที่มายินดี ) ;
4. เป็น ปวิเวการาโม ( มีความสงัดจากโยคธรรมเป็นที่มายินดี ) ;
5. เป็น อัพ์ยาปัชฌาราโม ( มีธรรมอันไม่เบียดเบียนเป็นที่มายินดี ) ;
6. เป็น นิปปปัญจาราโม ( มีธรรมอันไม่ทำความเนิ่นช้าเป็นที่มายินดี ).

ภิกษุ ท. ! ภิกษุประกอบด้วยธรรม ๖ ประการ เหล่านี้แล ย่อมเป็นผู้มากไปด้วยสุขและโสมนัส ในทิฏฐธรรมเทียว ; และการกำเนิดของเธอนั้น จักเป็นการปรารภเพื่อความสิ้นไปแห่งอาสวะด้วย.

- ฉกฺก. อํ. ๒๒/๔๘๐/๓๔๙.

http://www.youtube.com/watch?v=m6jZMH_bwEM

The old man said

“Don’t waste your time on trivialities, go in pursuit of happiness because time run very fast.”

“อย่าไปมัวเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง หรือ เรื่องขี้ปะติ๋ว เพราะเวลาไม่คอยใคร”

“The only thing you won’t like about life is that it will feel too short. You are here  to be Happy“

Yes, you are here to be happy.

คนเราเมื่อเกิดมาควรแสวงหาความสุข ไม่ควรเสียเวลากับเรื่องไร้สาระขี้ปะติ๋ว

อะไรคือความสุข?

ความสุขมีสองอย่าง คือความสุขที่ควรเสพ และ ความสุขที่ไม่ควรเสพ

1. ความสุขที่ไม่ควรเสพ คือ ความสุขที่เกิดจากตา หู จมูก ลิ้น และ สัมผัสทางกาย คือขึ้นอยู่กับสิ่งเร้าภายนอกอันเป็นสิ่งที่เราควบคุมได้ยาก
2. ความสุขที่ควรเสพ คือ ความสุขที่เกิดจากความสงบ คือสมาธิ เป็นความสุขทึ่เกิดจากในภายในคนอื่นเอาไปไม่ได้

อะไรคือเรื่องไรสาระขี้ประติ๋ว?

คือความโกรธ, ความเกลียด, ความมุ่งร้าย, ความขี้เกียจ, ความริษยา, ความมักโกรธ, ความลบหลู่คุณท่าน, แข่งดี ,โอ้อวด ,มีมารยา, กระด้าง ,ว่ายาก, ประมาท, มีมิตรชั่ว, เพ้อเจ้อ, พูดเท็จ, ส่อเสียด, ขี้ขโมย, เบียดเบียน, ฆ่าสัตว์, ไม่มีศร้ทธา, มีสติหลงลืม, ปัญญาทราม, ยึดติด ฯลฯ

ชีวิตนี้สั้นนัก ไม่ควรเสียเวลากับเรื่องขี้ปะติ๋ว แล้วแสวงหาความสุขทึ่ควรเสพเถิด

ภิกษุท.! เมื่อภิกษุมีจิตอบรมด้วย อนิจเจทุกขสัญญา อยู่เป็นอย่างมากสัญญาว่าความน่ากลัวอันแรงกล้า (ติพฺาภยสญฺญา) ย่อมปรากฏขึ้นในความไม่ขยัน ในความเกียจคร้าน ในความทอดทิ้งการงาน ความประมาท ความไม่ประกอบความเพียรและในความสะเพร่า อย่างน่ากลัวเปรียบเสมือนมีเพชฌฆาตเงื้อดาบอยู่ตรงหน้า ฉะนั้น. ภิกษุ ท.! ถ้าเมื่อภิกษุมีจิตอบร ด้วยอนิจเจทุกขสัญญาอยู่เป็นอย่างมาก แต่สัญญาว่าความน่ากลัวอันแรงกล้า ในความไม่ขยันในความเกียจคร้าน ในความทอดทิ้งการงาน ความประมาท ความไม่ประกอบความเพียร และในความสะเพร่า ก็ไม่ปรากฏขึ้นอย่างน่ากลัวเสมือนหนึ่งมีเพชฌฆาตเงื้อดาบอยู่ตรงหน้า แล้วไซร้ ; ภิกษุนั้นพึงทราบเถิดว่า “อนิจเจทุกขสัญญาเป็นอันเรามิได้อบรมเสียแล้ว คุณวิเศษที่ยิ่งกว่าแต่ก่อนของเราไม่มี เรายังมิได้บรรลุผลแห่งภาวนา” ดังนี้

พระพุทธเจ้าสอนวิธีเอาชนะความขี้เกียจในหน้าที่การงานไว้ดังพุทธวัจนะข้างต้น

ความขี้เกียว การผลัดวันประกันพรุ่ง ความเกียจคร้านในหน้าที่การงาน จะหมดไป เมื่อเราสร้างเหตุที่ถูกต้อง เหตุนั้นคือ “อนิจเจทุกขสัญญา”

แล้ว”อนิจเจทุกขสัญญา” มันแปลว่าอะไร?

อนิจเจทุกขสัญญา คือ link ระหว่าง ๑ ความไม่เที่ยง และ ๒​ ความเป็นทุกข์, ก็แต่เมื่อเรามีความเข้าใจใน ความสัมพันธ์ระหว่าง”ความไม่เที่ยง” และ “ความเป็นทุกข์” แล้ว จะเกิดสิ่งหนึ่งคือ “เพชฌฆาตที่เงื้อดาบอยู่ตรงหน้า” มาบังคับให้เราทำงานในสิ่งที่เราจะทำ.

ถ้าเปรียบกับสมัยปัจจุบันก็คือ “มีคนเอาปืนมาจ่อที่หัวเรา” แล้วบอกให้ทำงานนี้ให้เสร็จ ถามว่า ผู้ที่ถูกเอาปืนจ่อหัวอยู่จะทำอย่างอื่นเพื่อความเนินช้า (เช่น คุยโทรศัพท์เล่น, แช็ท MSN, ดูทีวี, ฯลฯ) หรือจะตั้งหน้าตั้งตาทำงานจนกว่าจะเสร็จ?

ถ้ายังไม่เห็นเพชฌฆาตนั้นก็แสดงว่า ยังไม่ได้ทำ “อนิจเจทุกขสัญญา” อย่างแท้จริง ยังไม่ได้ทำอย่างสมบูรณ์

การเห็นความสัมพัทธ์ระหว่าง “ความไม่เที่ยง” และ “ความเป็นทุกข์” นั้น ไม่ใช่เรื่องธรรมดา ซึ่ง​ความสัมพันธ์ระหว่างสองสิ่งนั้น เป็นคนละสิ่งกับ “อนิจจสัญญา”​และเป็นคนละสิ่งกับ “ทุกขสัญญา”, นั่นหมายความว่า “อนิจจสัญญา” เป็นเหตุ ให้เกิด “ทุกขสัญญา” เป็นผล ความเข้าใจตรงนี้ เป็น “อนิจเจทุกขสัญญา”

ทุกสิ่งทุกอย่าง ไ่ม่เที่ยง มีปัจจัยปรุงแต่ง อาศัยเหตุปัจจัยเกิดขึ้น (คือเป็นปฏิจจสมุปบาทในตัวมันเอง), ถ้าเสวย สุขเวทนา ก็รู้ชัดว่า “สุขเวทนานั้น เป็นของไม่เที่ยง, และเป็นเวทนาที่เรามิได้มัวเมาเพลิดเลินอยู่” (ไม่เพลินก็ไ่ม่ขี้เกียจ)

เห็นหรือไม่ว่า การที่ต้องกินแล้วถ่ายออกนั้นเป็นความทุกข์ของร่างกายที่ต้องทำงาน, เห็นหรือไม่ว่า การที่หายใจเข้าแล้วต้องหายใจออกนั้นเป็นความทุกข์แล้ว, เห็นหรือไม่ว่า การที่จิตเคลื่อน(คือดับลง)จากขันธ์หนึ่งไปจับ(คือก้าวลงใน)อีกขันธ์หนึ่งนั้นเป็นความทุกข์แล้ว, การที่มีการเปลื่ยนแปลงแม้เล็กน้อย นั่นก็เป็นทุกข์แล้ว

เมื่อเห็นดังนี้ เพชฌฆาต ก็จะหายไป แล้วเหลือแต่ความตั้งใจทำงาน ไม่ขี้เกียจ ไม่อู้งาน ไม่คุยเล่นเพื่อหาความสนุกสำราญ (chitchat, talk rod) แต่ก็ไม่ได้เครียดครัดในงาน ทำแต่สิ่งที่เป็นประโยชน์ (แบบไม่ workaholic)

มีผู้ถามมามากทีเดียวเกี่ยวกับโครงการอบรมหลักสูตร ๗ วัน โปรดติดตามหาข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ weblog หลวงพ่อ ดร.สะอาด จากวัดป่าดอนหายโศกเพื่อให้เป็นสถานที่เดียวเกี่ยวกับข้อมูลของหลักสูตร

ส่วนโครงการอื่นๆ ที่จะเป็นไปเพื่อความตั่งอยู่ได้นานของพระสัทธรรม ก็เข้าแถวเรียงหน้ากันเข้ามาแล้ว, ทุกท่านคงจะได้พบกัน หน้า Projects ใหม่ของ Pure Dhamma Blog เร็วๆนี้