ถ้าข้าพเจ้าจะบวชเพื่อทดแทนบุญคุณพ่อแม่ แต่จิตใจไม่ใช่ผู้ชาย ร่างกายเป็นผู้ชายแต่มีความปรารถนาที่จะตั้งใจปฏิบัติในการบวช

ถ้าข้าพเจ้าบวชพ่อและแม่จะได้บุญหรือไม่? หรือ พ่อแม่จะบาป (บวชโกนผมห่มผ้าเหลือง) ไม่ใช่บวชเพียงถือศีลเท่านั้น (บวชผ้าขาว)

คำตอบคือ

การบวชหรือการประพฤติพรหมจรรย์ ก็เพื่อ “รื้อถอนตัวตน” การที่ยังมีความสำคัญมั่นหมายว่า “ฉันเป็นอย่างนั้น ฉันเป็นอย่างนี้” เพราะความยึดถือนี่แหล่ะที่ทำให้เราเป็นทุกข์ <== อันนี้เป็นสิ่งที่เราต้องละ

ถ้าท่านมี “คุณสมบัติครบ” ในการบรรพชา อุปสมบท แล้วประพฤติปฏิบัติ ตามศีลของพระได้ครบถ้วน อันนี้ดีมากเลย

“คุณสมบัติครบ” คืออะไร? ให้ถามตัวเอง ดังต่อไปนี้

1. เป็นโรค 5 ชนิดหรือไม่?
2. เป็นกะเทย 3 ประเภท (จาก 5 ประเภท) หรือไม่?
3. เป็นคนมีอวัยวะ 2 เพศ หรือเปล่า?
4. เคยทำอนันตริยกรรม5 หรือไม่?
5. มีหนึ้สินหรือเปล่า?
6. เป็นโจรที่มีหมายจับ/แหกคุก ?
7. เป็นข้าราขการที่ยังไม่ได้รับอนุญาติจากผู้บังคับบัญชา
8. เป็นทาสหรือเปล่า?
9. อายุน้อยกว่า 20 ปี?

ถ้าตอบว่า “ไม่”​ ได้ทั้งหมด ก็มีคุณสมบัติครบในการบวช ก็แค่ไปหา บาตร จีวร และ พระอุปัชฌา ก็บวชได้แล้ว

แล้ว โรค 5 ชนิดคืออะไรล่ะ? คือ โรคเรื้อน โรคฝี โรคกลาก โรคหลอดลมโป่งพอง โรคลมบ้าหมู

แล้วกะเทย (บัฒเฑาะก์) 5 ประเภทคืออะไร?

๑.อาสิตตบัณเฑาะก์ คนที่ดับความใคร่เร่าร้อน (เพราะกาม) ของตนโดยใช้ปากอม องคชาตของผู้อื่น

๒.อุสูยบัณเฑาะก์ คนที่เมื่อเห็นผู้อื่นประพฤติล่วงเกินทางเพศกัน เกิดความริษยาขึ้น ความเร่าร้อน จึงระงับไป

๓.โอปักกมิกบัณเฑาะก์ คนที่ถูกตัดองคชาต

๔.ปักขบัณเฑาะก์ คนที่เป็นบัณเฑาะก์ในเวลาข้างแรม ด้วยอานุภาพแห่งอกุศลวิบาก

๕.นปุงสกบัณเฑาะก์ คนที่เป็นบัณเฑาะก์โดยกำเนิด

ในบัณเฑาะก์ 5 นั้น ประเภทที่ 1, 2 ไม่ห้ามบรรพชา ส่วนที่เหลือ ห้ามบรรพชา (วิ. อ. ๓ / ๑๐๙ / ๘๑ – ๘๒)

อนัตตริยกรรม 5 ก็คือ การฆ่าบิดา/มารดา ฆ่าพระอรหันต์ ทำสงฆ์ให้แตกกัน ทำพระพุทธเจ้าให้ห้อเลือด

คนที่มีอวัยวะ 2 เพศ ไม่เหมือกับกะเทย เพราะกะเทยมีอวัยวะของคนเพศเดียว อันนี้ พระพุทธเจ้า บอกตรงตัวอยู่แล้ว คนมีอวัยวะ 2 เพศ

ถ้าท่านเป็นกะเทยประเภทที่ 1 หรือ 2 และ มีคุณสมบัติอย่างอื่นครบตามนี้ ก็บวชได้ และเมื่อบวชมาแล้ว ก็ปฏิบัติตามศีลของพระ ได้ทุกประการ ตัวท่านย่อมได้บุญแน่นอน

และถ้าสามารถทำให้มารดาบิดา

ถ้าท่านทุศีล ==> ให้เป็นคนมีศีล;

ถ้าท่านมีมิจฉาทิฐิ ==> ให้มีสัมมาทิฐิ;

ถ้าท่านไม่มีสมาธิ ==> ให้ท่านมีสมาธิ;

ถ้าท่านไม่มีปัญญาเครื่องเจาะแทงกิเลส ==> ให้ท่านมีปัญญา

<== ถ้าทำได้อย่างนี้ ชื่อว่าตอบแทนบุญคุณ มารดา/บิดา ได้เต็มที่ทึ่สุดเลย

ในสัปดาห์นี่ ได้นำเรื่องที่แสดงไว้โดยพระสารีบุตร ผู้เป็นธรรมเสนาบดีมาให้ได้ฟัง(อ่าน) กัน โดยพระสารีบุตรได้บอกถึงวิธีการระงับความอาฆาต ถึงแม้ว่าบุคคลนั้นจะเป็นคนไม่ดีขนาดไหนก็ตาม สรุปได้ดังนี้คือ

เราพึงระงับความอาฆาตแม้ในบุคคลเช่นนี้

1. มีความประพฤติทางกายไม่บริสุทธิ์ (แต่) วาจาบริสุทธิ์
2. มีความประพฤติทางกายบริสุทธิ์ (แต่) วาจาไม่บริสุทธิ์
3. มีความประพฤติทางกายไม่บริสุทธิ์ วาจาไม่บริสุทธิ์ แต่ ได้ความสงบทางใจ ได้ความเลื่อมใสโดยกาลอันสมควร
4. มีความประพฤติทางกายไม่บริสุทธิ์ วาจาไม่บริสุทธิ์ และ ไม่ได้ความสงบทางใจ ไม่ได้ความเลื่อมใสโดยกาลอันสมควร
5. มีความประพฤติทางกายบริสุทธิ์ และ วาจาบริสุทธิ์ และ ได้ความสงบทางใจ ได้ความเลื่อมใสโดยกาลอันสมควร

เราคงเคยเห็นคนที่ “พูดโกหกซึ่งๆหน้า วาจาก็แย่ ปากก็เหม็น แต่ว่าเขาไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ได้ขโมย” คนแบบนี้ คือ ข้อ 2,​ เราก็ควรระงับความอาฆาตแม้ในบุคคลเช่นนี้

เราคงเคยเห็น “ชาวนาที่ต้องไปดักปลา ดักหนู ล่าเขียด มากิน แต่ว่าเขาก็มีสัมมาวาจา” คนแบบี้ คือ ข้อ 1, เราก็ควรระงับความอาฆาตแม้ในบุคคลเช่นนี้

เราคงเคยเห็นคนที่ “พูดก็ไม่ดี เอะอะโวยวาย ตบยุง ขโมยของ โอ้อวด แต่เขาก็ยัง ใส่บาตร เข้าวัดถวายทานบ้าง” คนแบบนี้คือข้อ 3,​ เราก็ควรระงับความอาฆาตแม้ในบุคคลเช่นนี้

เราคงเคยเห็นคนที่ “โกหกหน้าด้านๆ โกงชาติบ้านเมือง พูดเฉไฉบิดเบือน ยืมมือคนอื่นฆ่า แถม วัดวาบุญทานก็ทำแบบขอไปทีหวังชื่อเสียง ไม่เคยนั่งสมาธิ” คนแบบนี้คือข้อ 4 เราก็ควรระงับความอาฆาตแม้ในบุคคลเช่นนี้ (ถึงแม้ว่าเขาจะทำอะไรให้เราไม่พอใจก็ตาม)

เราคงเคยเห็นคนที่ “พูดดีคิดดีทำดี น่ายกย่องนับถือ มีศึล ทำประโยขน์แก่บ้านเมือง” คนแบบนี้คือข้อ 5 เราควรระงับความอาฆาตแม้ในบุคคลเช่นนี้ (ถึงแม้ว่าเขาจะทำอะไรให้เราไม่พอใจก็ตาม)

โดยเปรียบเทียบแต่ละข้อดังนี้

• 1 เหมือนภิกษุใช้ผ้าบังสุกุล

• (มีความประพฤติทางกายไม่บริสุทธิ์ (แต่) วาจาบริสุทธิ์)

“พระที่ถือผ้าบังสุกุลเป็นวัตร เห็นผ้าเก่าที่ถนน  เหยียบให้มั่นด้วยเท้าซ้าย  เขี่ยออกดูด้วยเท้าขวา ส่วนใดเป็นสาระ ก็เลือกถือเอาส่วนนั้นแล้วหลีกไป ฉันใด; ความประพฤติทางกายไม่บริสุทธิ์ส่วนใดของเขา เธอไม่พึงใส่ใจส่วนนั้นในสมัยนั้น ส่วนความประพฤติทางวาจาบริสุทธิ์ส่วนใดของเขา เธอพึงใส่ใจส่วนนั้นในสมัยนั้น ฉันนั้น เธอพึงระงับความอาฆาตในบุคคลนั้น อย่างนี้”

ผ้าบังสุกุล คือผ้าที่เขาทิ้งแล้ว ไม่ใช้แล้ว เช่นผ้าห่อศพ หรือผ้าเปื้อนฝุ่น

• 2 เหมือนการกินน้ำในสระน้ำที่มีสาหร่ายปกคลุม

• (มีความประพฤติทางกายบริสุทธิ์ (แต่) วาจาไม่บริสุทธิ์)

“สระน้ำที่ถูกสาหร่ายและแหนคลุมไว้บุรุษผู้เดินทางร้อนอบอ้าว เหนื่อยอ่อน  ระหายน้ำ เขาลงสู่สระน้ำนั้น แหวกสาหร่ายและแหนด้วยมือทั้งสองแล้ว กอบน้ำขึ้นดื่มแล้วพึงหลีกไป ฉันใด ; ความประพฤติทางวาจาไม่บริสุทธิ์ส่วนใดของเขา เธอไม่พึงใส่ใจในส่วนนั้นในสมัยนั้น ส่วนความประพฤติทางกายบริสุทธิ์ส่วนใดของเขา  เธอพึงใส่ใจในส่วนนั้นในสมัยนั้น ฉันนั้น    เธอพึงระงับความอาฆาตในบุคคลนี้อย่างนี้

• 3 เหมือนการกินน้ำน้อยในรอยโค

• (มีความประพฤติทางกายไม่บริสุทธิ์ วาจาไม่บริสุทธิ์ แต่ ได้ความสงบทางใจ ได้ความเลื่อมใสโดยกาลอันสมควร)

“น้ำเล็กน้อยมีอยู่ในรอยโค  บุรุษผู้เดินทางร้อนอบอ้าวเหนื่อยอ่อน  ระหายน้ำ   เขาพึงเกิดความคิดอย่างนี้ว่า   ‘น้ำเล็กน้อยมีอยู่ในรอยโคนี้   ถ้าเราจะกอบขึ้นดื่มหรือใช้ภาชนะตักขึ้นดื่มไซร้    เราก็จักทำน้ำนั้นให้  ไหวบ้าง   ให้ขุ่นบ้าง   ให้ไม่เป็นที่ควรดื่มบ้าง   ถ้ากระไรเราพึงคุกกเข่าก้มลงดื่มน้ำอย่างโคดื่มน้ำแล้วหลีกไปเถิด’  เขาคุกเข่าก้มลงดื่มน้ำอย่างโคดื่มน้ำแล้วหลีกไป แม้ฉันใด ; ความประพฤติทางกายไม่บริสุทธิ์ส่วนใดของเขา เธอไม่พึงใส่ใจส่วนนั้นสมัยนั้น แม้ความประพฤติทางวาจาไม่บริสุทธิ์ส่วนใดของเขา เธอก็ไม่พึงใส่ใจส่วนนั้นในสมัยนั้น  แต่การได้ทางสงบใจได้ความเลื่อมใสโดยกาลอันสมควรส่วนใดของเขา เธอพึงใส่ใจส่วนนั้นในสมัยนั้น    ฉันนั้น  เธอพึงระงับความอาฆาตในบุคคลนั้นอย่างนี้”

• 4 เหมือนสงสารคนป่วยไม่สบาย

• (มีความประพฤติทางกายไม่บริสุทธิ์ วาจาไม่บริสุทธิ์ และ ไม่ได้ความสงบทางใจ ไม่ได้ความเลื่อมใสโดยกาลอันสมควร)

“บุรุษผู้อาพาธ  มีทุกข์   เป็นไข้หนัก เดินทางไกลแม้ข้างหน้าเขาก็มีบ้านอยู่ไกล แม้ข้างหลังเขาก็มีบ้านอยู่ไกล เขาไม่พึงได้อาหารที่สบาย (ถูกโรค)  เภสัชที่สบาย  ผู้พยาบาลที่สมควร  และผู้นำทางไปสู่บ้าน บุรุษบางคนผู้เดินทางไกลพึงเห็นเขา บุรุษนั้นพึงเข้าไปตั้งความกรุณาความเอ็นดู ควานอนุเคราะห์ในเขาว่า   ‘โอ   คน  ๆ นี้พึงได้อาหารที่สบายเภสัชที่สบาย   ผู้พยาบาลที่สมควร   และผู้นำทางไปสู่บ้าน’   ข้อนั้นเพราะเหตุไรเพราะเหตุว่า  คน ๆ นี้อย่าถึงความพินาศฉิบหาย  ณ ที่นี้เลย แม้ฉันใด; เธอ พึงเข้าไปตั้งความกรุณา   ความเอ็นดู   ความอนุเคราะห์  ในบุคคลแม้เห็น ปานนี้ว่า   โอท่านผู้นี้พึงละกายทุจริตแล้ว  อบรมกายสุจริต  พึงละวจีทุจริตแล้ว อบรมวจีสุจริต  พึงละมโนทุจริตแล้ว   อบรมมโนสุจริต     ข้อนั้นเพราะเหตุไร  เพราะเหตุว่า  ท่านผู้นี้เมื่อตายไปแล้ว   อย่าเข้าถึงอบาย   ทุคติ   วินิบาต  นรก ฉันนั้น   เธอพึงระงับความอาฆาตในบุคคลนั้นอย่างนี้”

• 5 เหมือนเล่นน้ำในสระน้ำใสเย็น

• (มีความประพฤติทางกายบริสุทธิ์ และ วาจาบริสุทธิ์ และ ได้ความสงบทางใจ ได้ความเลื่อมใสโดยกาลอันสมควร)

“สระน้ำที่มีน้ำใส  มีน้ำอร่อยดี  มีน้ำเย็น  มีน้ำขาว    มีท่าน้ำราบเรียบ  น่ารื่นรมย์ดาดาษไปด้วยต้นไม้พันธุ์ต่าง ๆ บุคคลผู้เดินทางร้อนอบอ้าว  เหนื่อย  อ่อน กระหายน้ำ   เขาพึงลงสู่สระน้ำนั้น    อาบบ้าง   ดื่มบ้าง แล้วขึ้นมานั่งบ้าง  นอนบ้าง ที่ร่มไม้ใกล้สระน้ำนั้น    แม้ฉันใด ; แม้ความประพฤติทางกายบริสุทธิ์ส่วนใดของเขา   เธอพึงใส่ใจส่วนนั้นในสมัยนั้น    แม้ ความประพฤติทางวาจาบริสุทธิ์ส่วนใดของเขา     เธอพึงใส่ใจส่วนนั้นในสมัยนั้น    แม้การได้ทางสงบใจ   ได้ความเลื่อมใสโดยการอันสมควร ส่วนใดของเขา  เธอพึงใส่ใจส่วนนั้นในสมัยนั้น    ฉันนั้น     ภิกษุพึงระงับความอาฆาตในบุคคลนั้นอย่างนี้”

ทักษิณ แม้ว่าเขาจะดีจริงหรือไม่ดีจริง เราก็ไม่ควรอาฆาตเขา อภิสิทธิ์ แม้เขาจะดีจริงหรือไม่ดีจริง เราก็ไม่ควรอาฆาตเขา ใครจะดีหรือไม่ดี ก็ไม่เป็นไร เพราะเราจะเป็นคนดี คนดีไม่อาฆาตใคร แม้ว่าเขาจะไม่ดีขนาดไหนก็ตาม กรรมใครก็กรรมมัน กรรมของเขาอย่าเอามาเป็นของเรา

ดังนั้นจึงจะนำเอาบทความที่ลงในนิตยสาร  ดังกล่าว มา post ในที่นี้ด้วยเพื่อให้ได้อ่านกันเกิดประโยชน์

จะเป็นเด็กกันไปถึงไหน มาเป็นผู้ใหญ่กันดีกว่า

ความเป็นผู้ใหญ่ (หรือเถระ) ไม่ได้วัดกันที่อายุ หรือขนาดของร่างกาย

แต่วัดกันที่ (1) ว่าผู้นั้นมีมารยาท การกระทำ หรือถ้อยคำที่ดีงาม ไม่ฆ่าไม่ด่าไม่ว่าไม่ทำร้าย แต่เป็นคนเรียบร้อยอ่อนน้อมถ่อมตน,

วัดกันที่ (2) ว่าในสถานการณ์ที่น่ากลัว น่าตกใจต่างๆ ยังสามารถรักษาจิตให้น่ิงอยู่ได้ ยังเป็นผู้มีสติอยู่,

วัดกันที่ (3) ว่า มีความสามารถในการที่จะปล่อยวางไม่ยึดติดกับความคิดหรือสิ่ง ของต่างๆ

แล้ว พระพุทธเจ้า ตรัสอย่างไรเกี่ยวกับการสาธยายมนต์ หรือ การสวดมนต์ หรือ ท่องมนต์ ซึ่งเป็นคำที่ใช้แทนกันได้. จึงได้รวบรวมมาให้ ท่านผู้อ่าน ดังนี้

ประโยชน์ของการสาธยายมนต์ (สวดมนต์, ท่องมนต์)

1. เพื่อความตั้งมั่นของพระสัทธรรม (เป็นหนึ่งในเหตุห้าประการ) – ปญฺจก. อํ. ๒๒/๑๖๑/๑๕๕

2. เป็นเครื่องให้ถึงวิมุตติ (เป็นหนึ่งในธรรมห้าประการ) – ปญฺจก. อํ. ๒๒/๒๒-๒๕/๒๖. (อ/๗๕๗)

3. เป็นอาหารของความเป็นพหูสูต – อํ. ทสก. ๒๔/๑๒๐/๗๓

4. องค์ประกอบของการเป็นบริษัทที่เลิศ – อํ. ทุก. ๒๐/๖๘/๒๙๒

5. ทำให้ไม่เป็นมลทิน – อํ. อฎฺฐก. ๒๓/๑๔๙/๑๐๕

6. เป็นบริขารของจิตเพื่อความไม่มีเวรไม่เบียดเบียน (เป็นหนึ่งในห้าบริขาร) – ม.ม. ๑๓/๕๐๐/๗๒๘

7. เป็นเหตุให้ละความง่วงได้ (หนึ่งในแปดวิธีละความง่วง) – อํ. สตฺตก. ๒๓/๗๓/๕๘

ข้อควรระวังและวิธีป้องกันในการสวด

• สาธยายมนต์แล้วคิดว่าได้เป็นผู้ปฏิบัติด้วยข้อปฏิบัติอันยิ่งโดยเพียงแต่อาการแห่งการสาธยายมนต์ – ม. มู. ๑๒/๓๖๑/๔๗๙

วิธีแก้: เมื่อสาธยายแล้วให้เพียรเผากิเลสด้วย จึงขื่อว่าเป็นผู้ปฏิบัติด้วยข้อปฏิบัติอันยิ่ง

• สาธยายมนต์จนเป็นเหตุให้วันคืนล่วงไปโดยไม่ประกอบความสงบในใจ ละเลยการหลีกเร้น ยังไม่ใช่ผู้อยู้ด้วยธรรม – ปญฺจก. อํ. ๒๒/๗๘/๗๓

วิธีแก้: อย่าเอาแต่สาธยายจนไม่มีเวลาในการทำความเพียรทางจิต, ให้อาศัยโคนไม้, เรือนว่างทำความเพียรไม่ประมาท ด้วยการทำความสงบในใจด้วย และด้วยการหลีกเร้นด้วย

วีธีการสาธยายมนต์ให้แจ่มแจ้งได้นาน

• ไม่ฟุ้งซ่าน ไม่ถูกเหนี่ยวรั้ง ย่อมรู้ย่อมเห็นอุบายเป็นเครื่องสลัดออกซึ่งนิวรณ์ทั้งห้า (กามราคะ, พยาบาท, ถีนมิทธะ, อุทธัจจกุกกุจจะ, วิจิกิจฉา) ทำให้รู้เห็นประโยชน์ตตามที่เป็นจริง – สํ. มหาวาร. ๑๙/๑๔๕/๖๐๓

หมายเหตุ :
ข้อมูลนี้ได้รวบรวมไว้เพื่อความสะดวกในการอ้างอิง
ข้อความบทพยัญชนะโดยพุทธวัจนะนั้นยาวมาก จะรวบรวมไว้ให้อ่านในหน้าพิเศษต่อไป

ตอนนี้ให้ข้อมูลเบี้องต้นเท่านี้ก่อน แล้วติดตามตอนต่อไป
ถ้ามีความเห็นหรือข้อสงสัย ก็สามารถ post comment ไว้ได้ข้างล่างนี้

พระพุทธเจ้าไม่เคยตรัสสอนว่าไม่ให้มีบุตรหรือให้มีบุตร คือไม่ฟันธงลงไปว่ามีดี หรือไม่มีดี โดยพุทธวัจนะ มีแต่ตรัสเรื่องเกี่ยวกับหน้าที่ ที่เมื่อเป็นลูก หรือ เป็นมารดาบิดา ต้องมีหน้าทีต่อกันอย่างไร

แล้วสำหรับผู้ที่ยังไม่มีบุตร จะพิจารณาอย่างไรโดยใช้หลักพุทธวัจนะ ว่าจะมีลูกหรือไม่?

ง่าย ๆ ดังนี้ว่า

ไม่ควรมีบุตรเพราะเหตุสักว่า

• หวังว่าลูกจะเลี้ยงเราตอบ
• ได้เล่นกับลูกสนุกสนานตอนที่ลูกยังเป็นเด็ก
• มีลูกไว้ใช้งาน
• หวังว่าจะมอบสมบัติให้ลูกไว้ดูแลรักษาต่อ

ที่ไม่ควรมีด้วยเหตุนั้นเพราะว่า

• ลูกอาจจะตายก่อนเรา
• ลูกอาจจะติดยาเสพติด
• ลูกอาจโตมาไม่เป็นที่รักที่พอใจของเรา

มีความเสี่ยงเพราะความไม่เที่ยงของสังสารวัฎ

ถ้าจะมีลูกควรมีลูกด้วยเหตุดังนี้คือ

• มีความสุขที่เกิดจากการเป็นผู้ให้
• มีความสุขที่เกิดจากการเป็นผู้อุปการะผู้อื่นก่อน
• มีความสุขที่ทำให้เกิดหิริโอตัปปะ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี
• มีความสุขที่เกิดจากความรักความเมตตา
• เป็นนิมิต(เครื่องหมาย) ของการทำความดีเพิ่มขึ้น

เพราะเหตุใดเล่า?

• เพราะความสุขนั้นเป็นความสุขที่เกิดจากในภายใน
• เป็นความสุขที่พระพุทธเจ้าให้เสพ
• มีความเปลื่ยนแปลงไปเป็นอย่างอื่นได้น้อยกว่า อันเนื่องมาจากป้จจัยภายนอก

อาตมาเคยเห็นผู้ชายบางคน หลังแต่งงานก่อนมีลูก ทำตัวผิดศีล กินเหล้าเมาเบียร์ แต่พอมีลูกเท่านั้น เปลี่ยนเป็นคนละคนเลย ขยันทำมาหากิน เลิกอบายมุขทุกอย่าง

ในขณะเดียวกัน ก็เคยเห็นผู้ชายที่เป็นอย่างตรงกันข้ามเป๊ะเลย คือพอมึลูกปุ๊ป ก็เริ่มสัมมะเรเทเมา ออกนอกลู่นอกทาง ไม่เอาลูกเมีย

การทำความดีมันมาจากข้างใน ไม่ใช่ข้างนอก “คนดีทำความดีง่ายอยู่แล้ว” โดยมี “ใจเป็นใหญ่ใจเป็นประทาน” หมายความว่า คนเราจะเริ่มทำความดีน่ะ ไม่ต้องรอให้มีลูกหรอก เริ่มทำได้เลย ถ้าต้องรอนั่นรอนี่ อันนี้เป็นข้ออ้างของกิเลส อย่าไปหลงเชื่อมัน

ส่วนผู้ที่มีบุตร/บุตรีอยู่แล้ว ควรทำอย่างไร?

ก็ให้ทำหน้าที่ของมารดาบิดาดังนี้คือ

1. ห้ามเสียจากบาป
2. ให้ตั้งอยู่ในความดี
3. ให้ศีกษาศิลปะ
4. ให้มีคู่ครองที่สมควร
5. มอบมรดกให้ตามเวลา

Just as mountains of solid rock,

Massive, reaching to the sky,

Might draw together from all sides,

Crushing all the four quarters –

So aging and death come

Rolling over living beings –

Khattiyas, brahmins, vessas, suddas,

Outcasts and scavengers:

They Spare none along the way

But come crashing everything.

There’s no hope there for victory

By elephant troops, chariots, and infantry.

One can’t defeat them by subterfuge,

Or buy them off by means of wealth.

Therefore a person of wisdom here,

Out of regard for his own good,

Steadfast, should settle faith

In the Buddha, Dhamma, and Sangha.

When one conducts oneself by Dhamma

With body, speech, and mind,

They praise one here in the present life,

And after death one rejoices in heaven.

ภูเขาใหญ่แล้วด้วยศิลา

จดท้องฟ้า

กลิ้งบดสัตว์มาโดยรอบทั้ง ๔ ทิศ

แม้ฉันใด ชราและมัจจุก็ฉันนั้น

ย่อมครอบงำสัตว์ทั้งหลาย

คือ พวกกษัตริย์ พวกพราหมณ์ พวกแพศย์พวกศูทร

พวกจัณฑาล และ คนเทมูลฝอย

ไม่เว้นใครๆไว้เลย

ย่อมย่ำยีเสียสิ้น ณ ที่นั้น

ไม่มียุทธภูมิสำหรับพลช้าง พลม้า

ไม่มียุทธภูมิสำหรับพลรถ ไม่มียุทธภูมิสำหรับพลราบ

และไม่อาจจะเอาชนะแม้ด้วยการรบด้วยมนต์

หรือด้วยทรัพย์

เพราะฉะนั้นแล บุรุษผู้เป็นบัณฑิตมีปัญญา

เมื่อเล็งเห็นประโยชน์ตน

พึงตั้งศรัทธาไว้

ในพระพุทธเจ้า ในพระธรรมและในพระสงฆ์

ผู้ใดมีปรกติประพฤติธรรม

ด้วยกาย ด้วยวาจา หรือด้วยใจ

บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญผู้นั้น ในโลกนี้นั่นเทียว

ผู้นั้นละโลกนี้ไป ย่อมบันเทิงในสวรรค์

– SN3:25; I100-102 (224-29)

สิ่งที่ไม่ชอบใจ แน่นอนว่า มันเป็นทุกข์ ถ้าคุณเจอความทุกข์ แล้วจะเลือกที่จะทำกับมันอย่างไร? พระผู้มีพระภาคตรัสไว้ดังนี้ว่า

ภิกษุ ท.! ผลของทุกข์ เป็นอย่างไรเล่า ?

ภิกษุ ท.! บุคคลบางคนในโลกนี้ ถูกความทุกข์ชนิดใดครอบงำแล้ว มีจิตอันความทุกข์รวบรัดแล้วย่อมโศกเศร้า ย่อมระทมใจ คร่ำครวญ ตีอกร่ำไห้ ย่อมถึงความหลงใหล; หรือว่า ถูกความทุกข์ชนิดใดครอบงำแล้ว มีจิตอันความทุกข์รวบรัดแล้ว ย่อมถึงการแสวงหาที่พึ่งภายนอก ว่า “ใครหนอย่อมรู้วิธี เพื่อความดับไม่เหลือของทุกข์นี้ สักวิธีหนึ่ง หรือสองวิธี” ดังนี้.

ภิกษุ ท.! เรากล่าวว่า ความทุกข์มี (๑) ความหลงไหลเป็นผล หรือมิฉะนั้น ก็มี (๒) การแสวงหาที่พึ่งภายนอกเป็นผล. ภิกษุ ท.! นี้เรียกว่า ผลของทุกข์.

แล้วท่านจะเลือกอะไร? จะยอมหลงไปกับความทุกข์ที่เผิชญอยู่บัดนี้ หรือจะเลือกที่จะหาที่พึ่งภายนอก ว่า “ใครหนอย่อมรู้วิธี เพื่อความดับไม่เหลือของทุกข์นี้ สักหนึ่ง หรือสองวิธี”?

http://www.youtube.com/watch?v=m6jZMH_bwEM

The old man said

“Don’t waste your time on trivialities, go in pursuit of happiness because time run very fast.”

“อย่าไปมัวเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง หรือ เรื่องขี้ปะติ๋ว เพราะเวลาไม่คอยใคร”

“The only thing you won’t like about life is that it will feel too short. You are here  to be Happy“

Yes, you are here to be happy.

คนเราเมื่อเกิดมาควรแสวงหาความสุข ไม่ควรเสียเวลากับเรื่องไร้สาระขี้ปะติ๋ว

อะไรคือความสุข?

ความสุขมีสองอย่าง คือความสุขที่ควรเสพ และ ความสุขที่ไม่ควรเสพ

1. ความสุขที่ไม่ควรเสพ คือ ความสุขที่เกิดจากตา หู จมูก ลิ้น และ สัมผัสทางกาย คือขึ้นอยู่กับสิ่งเร้าภายนอกอันเป็นสิ่งที่เราควบคุมได้ยาก
2. ความสุขที่ควรเสพ คือ ความสุขที่เกิดจากความสงบ คือสมาธิ เป็นความสุขทึ่เกิดจากในภายในคนอื่นเอาไปไม่ได้

อะไรคือเรื่องไรสาระขี้ประติ๋ว?

คือความโกรธ, ความเกลียด, ความมุ่งร้าย, ความขี้เกียจ, ความริษยา, ความมักโกรธ, ความลบหลู่คุณท่าน, แข่งดี ,โอ้อวด ,มีมารยา, กระด้าง ,ว่ายาก, ประมาท, มีมิตรชั่ว, เพ้อเจ้อ, พูดเท็จ, ส่อเสียด, ขี้ขโมย, เบียดเบียน, ฆ่าสัตว์, ไม่มีศร้ทธา, มีสติหลงลืม, ปัญญาทราม, ยึดติด ฯลฯ

ชีวิตนี้สั้นนัก ไม่ควรเสียเวลากับเรื่องขี้ปะติ๋ว แล้วแสวงหาความสุขทึ่ควรเสพเถิด

ถ้าทำไม่ได้ คนที่คุณกำลังจะแต่งงานด้วย จะกลายเป็น “ภัย” อันใหญ่หลวงในอนาคต

ถ้าคุณเป็นสามีแล้ว (คือมีภรรยาแล้ว) ไม่ว่าเรื่่องอดีตจะเป็นมาอย่างไร คุณก็ต้องทำส่ิง ๕ อย่างต่อไปนี้ให้ได้

ถ้าทำไม่ได้ ภรรยาของคุณจะเป็น “ภัย” ข้างเตียงอันใหญ่หลวงได้

ห้าอย่างคืออะไรเล่า? ห้าอย่างคือ

๑ ยกย่องเธอ
๒ ไม่ดูหมิ่นเธอ
๓ ไม่ประพฤตินอกใจเธอ
๔ มอบความเป็นใหญ่ในหน้าที่ให้เธอ
๕ ให้เครื่องประดับแก่เธอ

การที่ผู้ชายคนใดคนหนึ่งจะทำสิ่งห้าอย่างนี้กับผู้หญิงคนหนึ่งมันไม่ใช่เรื่องหนักหนาเลยไม่ว่าคุณจะรักผู้หญิงคนนั้นมากหรือน้อยหรือไม่รักก็ตาม ทำห้าอย่างนี้ได้ง่ายๆ แค่ทำตามหน้าที่ของสามี

ไม่ว่าเธอผู้นั้นจะเป็นอย่างไรก็ตาม เมื่อคุณทำได้เช่นนี้แล้วความเป็น “ภัย” ก็จะไม่เกิด ผู้หญิงคนนั้นก็จะเป็นความเกษม ไม่เป็นผู้มีภัยแก่ครอบครัว

เมื่อคุณ ยกย่องเธอ, เธอก็จะเป็นความเกษม ไม่เป็นภัยในครอบครัว

เมื่อคุณ ไม่ดูหมิ่นเธอ, เธอก็จะเป็นความเกษม ไม่เป็นภัยในครอบครัว

เมื่อคุณ ไม่ประพฤตินอกใจเธอ, เธอก็จะเป็นความเกษม ไม่เป็นภัยในครอบครัว

เมื่อคุณ มอบความเป็นใหญ่ในหน้าที่ให้เธอ, เธอก็จะเป็นความเกษม ไม่เป็นภัยในครอบครัว

เมื่อคุณ ให้เครื่องประดับแก่เธอ, เธอก็จะเป็นความเกษม ไม่เป็นภัยในครอบครัว.