คำว่า “ยึดถือ” หมายถึง

ยึดถือเอาโดยความเป็น “ตัวตน” ว่า

“รูป/เวทนา/สัญญา/สังขาร/วิญญาณ เป็นเรา เป็นของเรา เป็นตัวตนของเรา” หรือ

ยึดถือเอาโดยความเป็น “แตกต่าง” ว่า

“อย่างนี้เท่านั้นจริง อย่างอื่นเปล่า“

คำว่า “สรณะ” หมายถึง

“ความสิ้นไปแห่งราคะ, ความสิ้นไปแห่งโทสะ, ความสิ้นไปแห่งโมหะ, อันใด ;  อันนี้แล เราเรียกว่า สรณะ” – สฬา. สํ. ๑๘/๔๕๓/๗๕๐.

ถ้าจะเอาเป็นที่พึ่งก็อย่ายึด จะ “ยึดเอาเป็นที่พึ่ง” ไปด้วยกันไม่ได้หรอก

ก็เหมือนคนยังตาบอด แต่บอกว่าต้องการเห็นแสง (โดยไม่รักษาตาก่อน)

ก็เหมือนคนยังถือของหนัก แต่บอกว่าต้องการความเบา (โดยไม่ปล่อยของหนัก)

ก็เหมือนคนอยู่ที่ริมฝั่งนี้ แล้วได้แต่ตะโกนให้ริ่มฝั่งโน้นเขามาหา (โดยไม่ข้ามไปเอง)

ก็เหมือนคนที่บอกว่า จะสร้างบ้านต้องเริ่มจากหลังคาก่อน (โดยไม่เร่ิมที่ฐานก่อน)

ดังนั้นให้เอา “พุทธวัจน์เป็นที่พึ่ง” แล้วก็อย่ายึดถือในความเห็นของตน

พระพุทธเจ้าถามสาวกว่า

“ในโลกนี้ มีสิ่งใด ๆ บ้างไหมหนอ ที่เมื่อเรายึดถืออยู่ เราจักเป็นผู้หาโทษมิได้?”  – 17/167,ป142

เราจะพบว่า

“ในโลกนี้ ไม่มีสิ่งใด ๆ เลย ที่เมื่อเรายึดถืออยู่ เราจักเป็นผู้หาโทษมิได้” – 17/167,ป143

ถึงแม้ว่าความคิดนั้นจะเป็นความจริง จริงๆ แต่ถ้าเรายึดถือว่าสิ่งนี้เท่านั้นถูก <== นั่นแหล่ะผิดทันทีเลย