Dependant Origination

ปฏิจจสมุปปันนธรรม คือ ธรรมที่อาศัยกันแล้ว คือ ความเป็นเหตุเป็นผลกันของธรรม (ปัจจัย = เหตุ = ที่มา)

With ignorance as condition, volitional formations;

อวิชชา คือเหตุ ของ สังขาร

with volitional formations as condition, consciousness;

สังขาร คือเหตุ ของ วิญญาณ

with consciousness as condition, name-and-form;

วิญญาณ คือเหตุ ของ นามรูป

with name-and-form as condition, the six sense bases;

นามรูป คือเหตุ ของ อยาตนะ

with the six sense bases as condition, contact;

อยาตนะ คือเหตุ ของ ผัสสะ

with contact as condition, feeling;

ผัสสะ คือเหตุ ของ เวทนา

with feeling as condition, craving;

เวทนา คือเหตุ ของ ตัณหา

with craving as condition, clinging;

ตัณหา คือเหตุ ของ อุปาทาน

with clinging as condition, existence;

อุปาทาน คือเหตุ ของ ภพ

with existence as condition, birth;

ภพ คือเหตุ ของ การเกิด

with birth as condition, aging-and-death, sorrow, lamentation, pain, dejection and despair come to be.

การเกิด คือเหตุ ของ ความแก่–ความตาย, ความโศก, ความรำ่ไรรำพัน, ความทุกข์กาย, ความทุกข์ใจ และควาทคับแค้นใจทั้งหลาย จึงมีขึ้นครบถ้วน

Such is the origin of this whole mass of suffering.

มูลเหตุแห่งกองทุกข์ทั้งสิ้นนี้ย่อมมีด้วยอาการอย่างนี้