มีลูก หรือ ไม่มีลูกดี?

ในรายการศันสนีย์สนทนา ทางสถานีวิทยุ 106FM ระหว่างวันจันทร์ – ศุกร์ เวลา 0500-0530 ได้มีการพูดถึงภรรยาสามีคู่หนึ่งมีความคิดว่าไม่อยากมีบุตรเพราะเห็นว่าความเกิดเป็นทุกข์ จึงไม่ควรให้ใครเกิดมาเป็นทุกข์

พระพุทธเจ้าไม่เคยตรัสสอนว่าไม่ให้มีบุตรหรือให้มีบุตร คือไม่ฟันธงลงไปว่ามีดี หรือไม่มีดี โดยพุทธวัจนะ มีแต่ตรัสเรื่องเกี่ยวกับหน้าที่ ที่เมื่อเป็นลูก หรือ เป็นมารดาบิดา ต้องมีหน้าทีต่อกันอย่างไร

แล้วสำหรับผู้ที่ยังไม่มีบุตร จะพิจารณาอย่างไรโดยใช้หลักพุทธวัจนะ ว่าจะมีลูกหรือไม่?

ง่าย ๆ ดังนี้ว่า

ไม่ควรมีบุตรเพราะเหตุสักว่า

• หวังว่าลูกจะเลี้ยงเราตอบ
• ได้เล่นกับลูกสนุกสนานตอนที่ลูกยังเป็นเด็ก
• มีลูกไว้ใช้งาน
• หวังว่าจะมอบสมบัติให้ลูกไว้ดูแลรักษาต่อ

ที่ไม่ควรมีด้วยเหตุนั้นเพราะว่า

• ลูกอาจจะตายก่อนเรา
• ลูกอาจจะติดยาเสพติด
• ลูกอาจโตมาไม่เป็นที่รักที่พอใจของเรา

มีความเสี่ยงเพราะความไม่เที่ยงของสังสารวัฎ

ถ้าจะมีลูกควรมีลูกด้วยเหตุดังนี้คือ

• มีความสุขที่เกิดจากการเป็นผู้ให้
• มีความสุขที่เกิดจากการเป็นผู้อุปการะผู้อื่นก่อน
• มีความสุขที่ทำให้เกิดหิริโอตัปปะ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี
• มีความสุขที่เกิดจากความรักความเมตตา
• เป็นนิมิต(เครื่องหมาย) ของการทำความดีเพิ่มขึ้น

เพราะเหตุใดเล่า?

• เพราะความสุขนั้นเป็นความสุขที่เกิดจากในภายใน
• เป็นความสุขที่พระพุทธเจ้าให้เสพ
• มีความเปลื่ยนแปลงไปเป็นอย่างอื่นได้น้อยกว่า อันเนื่องมาจากป้จจัยภายนอก

อาตมาเคยเห็นผู้ชายบางคน หลังแต่งงานก่อนมีลูก ทำตัวผิดศีล กินเหล้าเมาเบียร์ แต่พอมีลูกเท่านั้น เปลี่ยนเป็นคนละคนเลย ขยันทำมาหากิน เลิกอบายมุขทุกอย่าง

ในขณะเดียวกัน ก็เคยเห็นผู้ชายที่เป็นอย่างตรงกันข้ามเป๊ะเลย คือพอมึลูกปุ๊ป ก็เริ่มสัมมะเรเทเมา ออกนอกลู่นอกทาง ไม่เอาลูกเมีย

การทำความดีมันมาจากข้างใน ไม่ใช่ข้างนอก “คนดีทำความดีง่ายอยู่แล้ว” โดยมี “ใจเป็นใหญ่ใจเป็นประทาน” หมายความว่า คนเราจะเริ่มทำความดีน่ะ ไม่ต้องรอให้มีลูกหรอก เริ่มทำได้เลย ถ้าต้องรอนั่นรอนี่ อันนี้เป็นข้ออ้างของกิเลส อย่าไปหลงเชื่อมัน

ส่วนผู้ที่มีบุตร/บุตรีอยู่แล้ว ควรทำอย่างไร?

ก็ให้ทำหน้าที่ของมารดาบิดาดังนี้คือ

1. ห้ามเสียจากบาป
2. ให้ตั้งอยู่ในความดี
3. ให้ศีกษาศิลปะ
4. ให้มีคู่ครองที่สมควร
5. มอบมรดกให้ตามเวลา