มีคนเคยบอกว่า การเป็นพระเนี่ยสบายงานการอะไรก็ไม่ต้องทำ ในทางตรงกันข้ามก็มีผู้บอกว่า เป็นพระเนี่ยยากลำบากเป็นทำไมกินก็กินมืื้อเดียวไปไหนก็ลำบากเงินก็จับไม่ได้ ฯลฯ

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า

ฝ่ายคฤหัสถ์ผู้ครองเรือน ต้องใช้ความเพียร เพื่อให้ได้เครื่องนุ่งห่มอาหาร ที่อยู่อาศัย และยาแก้ไข้ นี่อย่างหนึ่ง,

ฝ่ายบรรพชิต ผู้ออกบวชจากเรือนไม่เกี่ยวข้องด้วยเรือน ต้องใช้ความเพียร เพื่อละ อุปธิเสียทั้งหมด, นี่อย่างหนึ่ง.

ภิกษุ ท.! ความเพียรที่เป็นหลักเป็นประธาน สองประการเหล่านี้แหละเป็นสิ่งที่ทำได้ยากในโลก.

ไม่ว่าจะเป็น พระสงฆ์ หรือ คฤหัสถ์ ก็ยากลำบากพอๆก้น, สามารถบรรลุมรรคผลนิพพาน ได้เหมือนกัน

สิ่งที่แตกต่างกันระหว่าง พระสงฆ์ และ ฆราวาส ก็คือการทำหน้าที่

พระสงฆ์ที่มีเครืองแบบ มีแบบแผนการดำเนินชีวิตที่พระพุทธเจ้ากำหนดไว้แล้วก็ทำหน้าที่หนึ่ง ฆราวาสที่มีครอบครัวมีฆราวาสธรรม ก็ทำหน้าที่ อีกอย่างหนึ่ง

เมื่อคิดได้อย่างนี้ก็ไม่มีป้ญหาว่าจะต้องบวชหรือไม่บวช ก็ทำหน้าที่ไปตามเหตุตามปัจจัย หรือเหมือนกันพนักงานในบริษัทเอกชน/หน่วยงานราชการ ที่เมื่อย้ายตำแหน่งใหม่ก็ทำหน้าที่ใหม่เท่านั้นเอง